گواهی های انسانی، ۵۲
روی پای خویشتن
به گزارش محفل، ما گاهی از شدت میل به گشایش یا ترس از خطر، اندازه ی اتفاق ها را فراموش می نماییم. چون نیاز داریم چیزی تغییر کند، هر تغییری را به اندازه ی آرزویمان بزرگ می نماییم.
یادداشت مهمان، کورش علیانی، فعال فرهنگی:
کسی را تصور کنید که برای خرید خانه چند میلیارد تومان کم دارد. پس از هر خرید یا پرداخت قبض، امیدوار است پنج میلیون تومان ببرد. و هنوز نبرده، می گوید «این خودش یک قدم است.» حرف بی ربطی هم نمی زند. پنج میلیون تومان می تواند قسمتی از پول خانه باشد. اما این پول مقرر است کدام فاصله را پر کند؟ اگر هم برنده شود، چه چیزی در توانش برای خرید خانه تغییر کرده است؟ هیچ.
مسئله پول قرعه کشی نیست. مسئله داستانی است که مرد با آن پول وهمی برای خودش می سازد. «یک قدم» وقتی معنا دارد که راهی برای قدم های دیگرت بشناسی. وگرنه نام گذاشتن روی یک اتفاق کوچک، آنرا پاره ای از یک تحول بزرگ نمی نماید. ما گاهی از شدت میل به گشایش یا ترس از خطر، اندازه ی اتفاق ها را فراموش می نماییم. چون نیاز داریم چیزی تغییر کند، هر تغییری را به اندازه ی آرزویمان بزرگ می نماییم.
این روزها توجه بعضی هم وطنانمان به انتخابات اسرائیل و احتمال شکست نتانیاهو جلب شده است. معلوم است که نتیجه انتخابات اهمیت دارد. اما اهمیت داشتن یک اتفاق به مفهوم آن نیست که هر انتظاری از آن داشته باشیم. چنان به کاهش شانس نتانیاهو دل بسته اند، انگار شکست انتخاباتی او می تواند ایران را از خطر جنگ برهاند. باید دید این تغییر، حتی اگر رخ بدهد، واقعا چه ظرفیتی دارد.
اول: شکست لیکود الزاماً پایان نتانیاهو نیست. ممکنست اصلاً شکست انتخاباتی لیکود به تشکیل دولت جایگزین و تغییر نخست وزیر منجر نشود. این ها احتمال های سیاسی عادی هستند، نه اتفاق های عجیب و دور از ذهن.
دوم: جایگزین احتمالی او، آیزنکوت، بطور قطع با نتانیاهو متفاوت است، اما همه تفاوت ها برای ما اهمیت یکسانی ندارند. دو سیاست مدار تروریست ایران ستیز می توانند بر سر روش ها و اولویت ها اختلاف داشته باشند و هر دو ایران را دشمن وجودی بدانند. برای ما سؤال این نیست که کدام با دیگری فرق دارد؛ سؤال این است که فرق تهدید مقابل ایران را به گونه ای معنادار کم می کند یا نه.
سوم: جنگ از نهم اسفند از نقطه ای گذشته که با عوض شدن نام نخست وزیر اسرائیل یا هر اتفاق دیگری بتوان به قبل از آن بازگشت. وقتی حاکمیتی تقابل با ایران را جنگی وجودی معرفی می کند، نمی توان سرنوشت این تقابل را به شکست انتخاباتی یک نفر وابسته دید. ممکنست نخست وزیر بعدی در زمان و شیوه اقدام های ضد ایرانیش تفاوت بوجود آورد. این تغییر را باید دید، اما نباید بیش از ظرفیت واقعیش به آن امید بست.
نگرانی ما مثل لطمه هایی که دیده ایم، مثل کشتار کودکانمان در مدرسه، واقعی است. درست به این علت نیاز داریم اندازه هر اتفاق را درست ببینیم. آدمی که چند میلیارد کم دارد، می تواند از بردن پنج میلیون خوشحال شود. اما اگر واقعا با آن خوشی خیال کند به تامین نیازش نزدیک شده، نه پول بیشتری به دست آورده، نه حل مساله نزدیک تر شده؛ فقط فاصله را از چشم خودش پنهان کرده است.
انتخابات اسرائیل یک مثال است؛ تحریم و مذاکره هم مثال هایی دیگر. آن چه می تواند به ما کمک نماید که مسائلمان را حل نماییم، واقع نگری، دیدن دقیق اندازه های مساله و دیگر عوامل، و اتکا به خویشتن است.
منبع: محفل
این مطلب محفل را می پسندید؟
1
0
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب